Klaas van der Poel
Latest posts by Klaas van der Poel (see all)

    Jeruzalem – mijn vaderstad

    Misschien ken je het lied nog wel met bovenstaande woorden als aanhef. Jeruzalem is immers door de eeuwen heen een wenkend perspectief geweest voor mensen die zich om de een of andere reden voelden aangesproken door de stad waar Christus heeft geleefd, is gestorven en verrezen. Priesters, ridders, eenvoudige mensen, voor wie Jeruzalem iets betekende.

    Wenkend perspectief

    Bijna 20 eeuwen lang was Jeruzalem wel een wenkend, maar voor de meesten ook een onbereikbaar perspectief. Je kon er alleen maar over zingen. Het is ver: hemelsbreed 3500 km en via een beloopbare weg minstens 6000 km. Dat is ruim 2x zo ver als naar Santiago en 3x zo ver als naar Rome. Reken op een jaar onderweg als je gaat lopen.

    Je kon ook over zee gaan, maar dat was al niet veel sneller en veel duurder. Bovendien was de weg erheen meestal uiterst onveilig. Niet alleen door de natuurlijke hindernissen, maar ook door rovers, moordenaars, ziektes en oorlogen. Toch bleef Jeruzalem, een wenkend perspectief – en ze trokken er heen, pelgrims, door de eeuwen heen.

    Op eigen kracht

    De moderne technologie maakt natuurlijk alles anders. Met een vliegtuig ben je in ongeveer 4 uur daar. Veel mensen maken zo ook hun moderne pelgrimstocht. En dat is goed.

    Maar sommigen spreekt toch iets anders aan. Zij zien een pelgrimstocht niet alleen als het bereiken van een doel, maar als een weg die je af moet leggen. Op eigen kracht, liefst lopend, gevaren trotserend, problemen oplossend, vasthoudend, met een doel voor ogen. Eigenlijk net zoals de middeleeuwse pelgrims het deden.

    Voor die mensen is dit stukje geschreven. Zij hebben – net als mijn vrouw Helen en ik – al veel kilometers te voet afgelegd. Pelgrimspad, Camino de Santiago, Via Francigena. Nu wenkt het ultieme perspectief: een pelgrimstocht naar Jeruzalem, in het voetspoor van al die pelgrims die ons door de eeuwen voorgingen.

    Mijn pelgrimstocht naar Jeruzalem