Noorwegen
Spitsbergen
Spitsbergen: ruige berglandschappen, adembenemende gletsjerfronten, ontdooiende toendra's, met af en toe een herinnering aan het verleden van de walvisvaart. Ontmoeting met talloze vogelsoorten, zeehonden, poolvossen en rendieren, walrussen en wie weet ook walvissen en ijsberen. Spitsbergen is een van de laatste echte woestenijen. Het waait er vaak, maar windstille avonden komen ook voor, en dan is de anders zo onstuimige Noordelijke IJszee zo vlak als een spiegel. Hier, zo ver boven de poolcirkel staat de zon om middernacht nog aan de hemel. Een dag duurt hier echt 24 uur en dat is eigenlijk nog te kort voor de woeste pracht van deze archipel.
Spitsbergen - of zoals de Noren zeggen: Svalbard (koude kusten) - is grotendeels bergachtig en wordt diep ingesneden door fjorden. Deze eilandengroep, tussen de 76 en de 81 graden noorderbreedte, is bijna het hele jaar door bedekt met sneeuw en telt talloze gletsjers. Het landschap op Spitsbergen is ruig en doordat de permafrost een voor water ondoordringbare laag vormt, vaak behoorlijk drassig. Goed waterdicht schoeisel (rubberen laarzen) is dus onmisbaar.
Wie hier met de boot in de Smeerenburgfjord landt, treedt in de voetsporen van Willem Barentz en Jan Cornelisz, die ruim 400 jaar geleden, in 1596, Spitsbergen ontdekten. Plaatsnamen als Barentsburg en Amsterdamøya herinneren nog aan deze tijd. In de 17e eeuw kwamen walvisvaarders uit heel Europa en Rusland naar Spitsbergen om de toen nog zeer veel voorkomende walvissen te bejagen.
Een wandeltocht op Spitsbergen is niet geheel ongevaarlijk. Hoe noordelijker je komt, hoe groter de kans dat je ijsberen tegenkomt. Ze komen vooral voor op de ijsbergen voor de kust, waar ze jagen op zeehonden. Je zult ontdekken dat ijsberen tegen de achtergrond van de witte sneeuw eerder gelig dan wit zijn.
